در این لحظه ، از همه چیز بیزار بود .
از خود ، از دنیا ، از گلدان مقابلش ، از کتاب های خوانده نشده روی میز ، از آدم های خود پسنداطرافش ، از بوی عود پرتقالی نیمه سوخته .
تا یک قدمی مرگ رفته بود ، اما به نظر میرسید که آنجا معطل مانده و درسکوت با آخرین فنجان چای لیمویش ، زیر تلالو نور ماه ، در سکوت برای جرعهای امید له له میزند .
I might disappear without a thing left behind — just a few pairs of old socks and love letters , and the windows facing Notre - Dame for all of you to enjoy, pig shop . Panzeri dearer than my life , whose slogan is : " Don't be unkind to strangers, lest they be angels in disguise " . I may disappear without leaving a trace of myself , but it is so moving that I may continue to walk among you in my house around the world
عیبی نداره نفس عمیق میکشم و به این فکر میکنم که حداقل برادران کارامازوف رو بعد از پنج روز تونستم از سیبوک تحویل بگیرم . عیبی نداره ! شادیهای کوچیک !
هیچ معجزه ای نمی توانست زمان را برایم به یادگار از گذشته بازگرداند ، گذر زمان در سیاهی وجودم همانند باده عشق می گذشت .
حقیقت من همین بود و بس ! باور نمی کردم و پابرجا بر آنچه در خیالم بود ایستاده بودم هر چه که بود ، خیالی بیش برایم نبود و تمام من این است و جملات درست در همین نوشته ها به پایان می رسد و تو اما به سراغ من بیا و حال مرا در میان همین کلمات پوچ بیاب .
Sometimes we have to say goodbye to the people and places we love , not because we stopped caring , but because life is asking us to grow in a new direction . And somehow, December makes it easier — its quiet skies , its soft gold light , and its honest chill remind me that endings can be beautiful too , and that I’m allowed to fall in love with what comes next